بازم دستات رو تاج سرم کن

... پیش تو یه جور دیگم. همیشه اینجوریه. وقتی با توام،

 وقتی حست می کنم، وقتی با محبتت منو سیراب می کنی،

 من یه چیز دیگه میشم. اونی می شم که فکر می کنم

 ارزش دوست داشتن تو رو داشته باشه ... با تو آرومم.

 یه آرامشی پیدا می کنم که هیچ جای دیگه سراغی نمی شه ازش گرفت.

 شور و شوق عجیبی پیدا می کنم. این احساس رو پیدا می کنم

 که هر کاری ازم بر میاد و قادر به هر کاری هستم

 (باور کن دوپینگ که می گن همینه!!!) ...

شنیده بودم وقتی کسی عزیزش رو می بینه بهش می گن

 «چشمات روشن»، ولی باور کن تا تو رو نداشتم، یا

 بهتره بگم تا تو برام «تو» نشده بودی معناش رو نمی دونستم ...

 آره نمی دونستم چه جوریه که با دیدن کسی چشای آدم روشن میشه،

ولی الان می دونم، چون تو رو دارم  این احساس میاد به سراغم ...

 این حس کهنه شدنی نیست. این حسیه که هر چه می گذره قویتر و

 باارزش تر میشه. چون این تو هستی که همه کسم و همه چیزم شدی،

 و تو رو با تمام خوبیهات همیشه در کنارم حس می کنم ...

 چی دارم بگم بیشتر از این. خودت همه ی حرفای دلم رو می دونی

 و می خونی. تموم حرفایی رو که گفتنی و نوشتنی نیستن ...

 مهربونم، برات گفتم و بازم می گم: خدا تو رو برای یه لحظه هم

ازم دور نکنه. برام همه چیز در با تو بودن خلاصه می شه.

 همه ی داشته ها رو با تو دارم و برای بدست آوردن نداشته ها

 با شارژ روحی تو همه ی تلاشم رو می کنم ...

 دوستت دارم عزیزترینم، مهربون ترین خوب دنیا

باز در چهره خاموش خیال

 
خنده زد چشم گناه آموزت

                                                                     فروغ فرخزاد